Keiharde ellende....
Aangemaakt op:03-09-2007, 21:35. Gewijzigd op:03-09-2007, 21:37Zo lieve kijkbuiskinderen. De 26 km zit er weer op. En oh oh oh, wat een ellende was dat!
Vol goede moed begon ik samen met Alexander (een collega die zich "opofferde" om met mij 26 km te gaan lopen) aan de tour de Dunes. Ja, ik dacht een leuk parcours te hebben uitgestippeld. Gezellig door de duinen langs de kust richting Monster. En iets voorbij Monster weer terug.
Bij de eerste kilometers voelde ik mijn lijf al. Dat ging een zware training worden. Toen we eenmaal de duinen ingingen bleek er toch best een behoorlijke wind te staan. En tegen, wel te verstaan. Keihard tegen!!! Ik hoorde van collega's vandaag, dat het gisteren zo hard waaide. VERTEL MIJ WAT!
Op 11,3 km kwamen we langs een camping. Vorige keer heb ik daar wat water bijgevuld en deze keer leek het me wijsheid om daar het ontzettende ranzige gelletje in te nemen. Kon ik het gelijk wegspoelen met water. Alexander nam een lekkere hap van de gel. "Nu begrijp ik waarom je die gelletjes moet trainen"... Hij vond het ook smerig. Dus ik dacht slim te zijn en het weer alvast met water te mengen. Deze keer had ik appelsmaak en ik was er van overtuigd dat het minder vies zou zijn dan vanille versie. Na een slok kwam ik tot de conclusie dat dat dus fout gedacht was. Gemengd met water heeft het precies dezelfde ranzige weeïge smaak. Bah bah bah. Ik moest er een boertje van laten :-D. En precies op dat moment kwam de niet vrolijke en sjaggo campingbeheerder langs. Hij stelde op de meest irritante tonage dat we het hadden moeten vragen bla bla bla. Oftewel, we waren asociaal dat we zomaar van zijn faciliteiten gebruik maakten. Ja, het was misschien niet zo slim om het niet te vragen, maar werden op zo'n onsympatieke toon aangesproken, dat bij mij alle haren recht overeind gingen staan. Dus ik zei dat ik er best voor wilde betalen. (alsnog vragen ging ik dus écht niet meer doen). Maar hij bleef doorzeuren over dat we het niet hadden gevraagd. We waren en snel klaar mee (Alexander iets sneller dan ik) en we zijn verder gaan rennen. Wat een ongastvrije man zeg. We hadden best potentiele gasten kunnen zijn!
Na 13 km konden we eindelijk ons omdraaien en met wind mee rennen. Toen gingen de stappen ineens een stuk sneller. Alleen had ik wel het idee dat ik me inmiddels al behoorlijk had opgeblazen. Wat een verschil met de 25,5 km met Matthijs zeg. Maar de vorige keer dat Matthijs en ik deze route hadden gelopen (22km) was het ook zo dodelijk...
Na 15 km was ik er echt klaar mee. Meldde dat ook even aan Alexander. Maar ja, wat moet je met die info? Je moet toch terugrennen. Bij een tentje in Kijkduin nog even een sportdrankje gekocht en we zijn aan de laatste kilometers begonnen. Veel zeiden we niet meer tegen elkaar, het was gewoon verstand op 0 en doorgaan. En eindelijk was daar het kruispunt waar we konden gaan uitlopen! HOLLADIEE! Toen we eenmaal weer bij mij thuis waren heb ik Alexander een herstelgebakje gegeven. Die arme jongen had namelijk nog een hele reis naar huis (1,5 uur)
Toen hij weg was heb ik een ontzettende douche genomen. Mijn lichaam had gewoon moeite om op temperatuur te komen. Had de hele douche kippenvel. Daarna alle energie bij elkaar gesprokkeld en eten gemaakt. Kijk, als je een gezin hebt, dan kan je op dit soort momenten op de anderen rekenen. Vrijgezel zijn en voor de marathon trainen is naar mijn mening zwaarder dan wanneer je een gezin hebt. Alles moet je zelf doen. Dus ook als je helemaal dood op bent, moet je zelf gaan koken. Als je het niet doet, ga je namelijk dood! :-p
Een uur na het eten deed mijn lijf het weer naar behoren. Kreeg weer energie. Maar jeetje, wat een ellendige loop was dit zeg. Mentaal maar ook fysiek. Als de hele marathon zo gaat, dan heb ik er geen lol meer in. Maar goed, het zal wel een momentopname zijn. En ik moet wel volhouden voor al die kindertjes in Kenia.
Dus, zoals jullie begrijpen kijk ik erg uit naar de 28 km... NOT! Dat wordt een andere route dan gisteren. Denk maar weer door het Westland. Eens kijken of ze net zo verschrikkelijk zijn als de campingdude in Monster.
Roos
Reacties ( 1 )
22 km, dat is geen kattenpis
Aangemaakt op:05-08-2007, 10:50. Gewijzigd op:05-08-2007, 10:50Net als bij de anderen stond deze week een 22km loop op het programma. Eigenlijk dacht ik dat ie volgende week zou zijn, want ergens ben ik in de war geraakt met de weeknummers. Bleek dat we al een week verder waren dan ik dacht. Zal wel door de vakantie komen. Ik heb goed zitten bedenken wanneer ik die 22 km zou gaan lopen. Zondag zou het erg warm worden, dus zaterdagochtend leek mij verstandiger.
Vrijdagavond zat ik met Matthijs bij de Zwarte Ruiter te eten (spontane actie) en ik vroeg hem of hij misschien mee wilde gaan lopen. Daar moest hij even over nadenken. Matthijs is een van mijn übersportieve vrienden die nu aan het trainen is voor een triathlon (door mij aangestoken, ha ha). Hij was de enige waar ik nog hoop bij had dat hij mee ze kunnen lopen (heeft tenslotte dit jaar de marathon van Rotterdam uitgelopen). En ineens zei hij “ja”. Kijk, dat is mooi!
Dus om 10 uur hadden wij afgesproken. Ik had die avond een route uitgestippeld. We zouden van mijn huis naar de duinen lopen en via Kijkduin naar Monster en dezelfde route weer terug. Precies 22 km. Dit zou ook de eerste keer worden dat ik een gel ging uitproberen. Frank van Runnersworld had mij een tip gegeven om de gel en het water alvast te mengen zodat ik het tijdens het lopen kon opdrinken. Zo gezegd zo gedaan. Althans, het mengen. Op 11 km, het omdraaipunt en het punt waarbij we ons water konden aanvullen, besloot ik het op te drinken. Maar door het rennen is het gaan schuimen. Dus de eerst slok die ik nam was alleen schuim! GATVER! Ik ging bijna over mijn nek. Tegen heug en meug heb ik het opgedronken. Dit gaat volgende keer anders. Vond de vanillesmaak ook niet echt geweldig. Ik heb de appelsmaak besteld, dus ik hoop dat die beter weg te werken is.
Maar goed, het was een pittige loop. Voornamelijk omdat het best warm was. Mijn hartslag lag een stuk hoger dan met de Zeewolde halve marathon, terwijl ik langzamer liep. Heb me niet aan zone 1 gehouden. Ten eerste omdat ik dan wel de hele dag kan inplannen. Ten tweede omdat ik dat ook niet leuk voor Matthijs vond. Moet hij zoooo inhouden. Op de heenweg hadden we ook wind tegen, dat scheelt ook. De eerste 11 km gingen wel lekker, maar de terugweg werd toch wel zwaar. Op +/- 16 km zeg ik tegen Matthijs dat ik er wel klaar mee ben. Maarrrr, we moeten door! En ik ben geen quiter…
Op 18 km even een Extran gekocht. Had het zo warm. Die ging er in als zoete koek. Vervolgens de laatste kilometers gedaan. Grappig om te zien dat naarmate je dichter bij de finish komt, je ineens weer een opleving krijgt. Wat was ik blij toen we er waren! Afscheid genomen van Matthijs en lekker onder de douche gaan staan. Nog even naar het postkantoor gegaan en vervolgens had ik een ontzettende urge om in bed te gaan liggen. En daar heb ik dus een tijd geslapen, terwijl het buiten bloedmooi weer was!
Later op de dag nog een mail naar Guido gestuurd. Het niet in zone 1 rennen moet ik niet elke keer doen, omdat ik anders niet meer kan herstellen. Nou, dat heb ik wel gemerkt. Was de hele zaterdag gevloerd! Pas ’s avonds kwam ik weer tot leven. De volgende keer (24 km) wat rustiger doen. Matthijs vond het erg gezellig. Dit was zijn eerste keer mét iemand trainen. De volgende keer doet hij weer mee. Maar ik weet niet hoe hij het gaat beleven als we dus moeten gaan inhouden.
Zo lekker in het zonnetje op het balkonnetje!
Roos
Reacties ( 0 )
Roosje is er weer!!!
Aangemaakt op:27-07-2007, 11:33. Gewijzigd op:27-07-2007, 11:33Net als Karin heb ik een weekje vakantie gehad. Ben met een vriendin een week op het strand gaan liggen in Lanzarote. Heb totaal niets aan sport gedaan (schaam schaam). Ik was in de veronderstelling dat het daar toch te warm voor zou zijn, maarrrr… ’s Avonds koelde het goed af en was een hardloopsessie best mogelijk. Alleen had ik dus al geen sportspullen meegenomen. Er was geen plek meer in de koffer. Dus de enige sport die ik heb gedaan was bergje af naar het strand en bergje op terug naar het appartement. Ook best inspannend hoor met een helling van meer dan 10%!!!
Lanzarote staat bekend om de Iron Man Triathlon. Verlekkerd heb ik naar het bord staan kijken waar het parcours op staat. Natuurlijk een foto genomen, ha ha. Een dag later zag ik een man bij het bord poseren om een foto te laten nemen. Mijn vriendin vindt ons sporters af en toe maar raar, ha ha. Ja ja, ook ik ben tegenwoordig een “sporter”. Tja, bij het zien van zo’n bord gaat het bij mij kriebelen en als ik een hardlopers zie rennen daar over de boulevard dan krijg ik ook zin.
Maar goed, heb dus niets gedaan. Vandaag ga ik maar eens de hardloopschoentjes aantrekken. Wordt wel weer een tijd.
Groetjes.
Roos
Reacties ( 0 )
Chronisch moe
Aangemaakt op:03-07-2007, 21:31. Gewijzigd op:03-07-2007, 21:31Ik lees het bij steeds meer deelnemers van het project. De chronische vermoeidheid sluipt er in. Zelfs Jantiene, de bodemloze put van energie, schreef er van de week een blog over. Bij haar is het ook op. Al wil ik mijn trainingsschema niet met die van haar vergelijken. Een heftige week voor mij staat gelijk aan een rustweek voor haar
Als ik niet op tijd ga slapen, dan heb ik de volgende werkdag de grootste moeite om mijn ogen open te houden. Een werkdag kan dan ontzettend lang duren, terwijl ik normaal door de dag heen schiet. Ik heb het vandaag met mijn leidinggevende er over gehad. Heb haar aangegeven dat ik op dit moment me echt aan de 8 uur per dag houd en op tijd naar huis ga omdat ik het anders niet trek. Gelukkig begrijpt ze dat wel. Ze zag ook al aan me dat ik het vermoeidheidtechnisch het zwaar had.
Gisteren een keer op tijd gaan slapen, dan merk ik overdag gelijk het verschil. Net weer lekker hardgelopen. Nu douchen en écht op tijd gaan slapen!!! Het helpt echt.
Slaap lekker,
Roos
Reacties ( 0 )
Clean Air
Aangemaakt op:25-06-2007, 19:22. Gewijzigd op:25-06-2007, 19:22Nog heel even terugkomend op Zurich. Ja ja, die stad heeft werkelijk mijn hart heeft gestolen.
Ik was na de triathlon mijn medicijnen kwijt geraakt. Was daardoor een beetje in de stress, maar wist het toch een beetje rustig te houden. Ik was het de volgende dag eigenlijk alweer vergeten. We zijn gaan zwemmen in hetm eer en we zijn daarna een behoorlijke berg op gefietst. En ineens besefte ik me dat ik helemaal nergens last van had. In Nederland loop ik bij de minste geringste inspanning al gelijk te piepen wanneer ik mijn medicijnen niet heb gebruikt. Maar in de schone lucht van Zurich had ik helemaal geen last. Terwijl ik een behoorlijke inspanning heb geleverd. Kunnen we de lucht van Zwitersland niet hier naar toe halen??? Is goed voor alle astmapatienten???
Lucht in Nederland is bij deze dus VIES!
Roos
Oja, inhaler zat gewoon in mijn tas. Met mijn neus gekeken…
Reacties ( 0 )
Züri Triathlon
Aangemaakt op:25-06-2007, 14:30. Gewijzigd op:25-06-2007, 14:35Dit weekend was het dan eindelijk zover. Mijn allereerste triathlon! Ik heb er lang naar uit gegekeken en ik had er ontzettend veel zin in. Daarnaast vond ik het ok erg leuk om Chris weer eens te zien (een Engelse vriend van mij die in Zurich woont).
Het begin
Het begon allemaal al heel fijn. NOT. Ik kwam er achter dat ik pas na 7 uur ’s avonds mijn fiets mee mocht nemen in de tram en om 7 uur ging mijn trein naar Amsterdam. Ik moest dus mijn fiets al eerder naar het station brengen. Heb nog een poging gedaan om op het allerlaatste moment mensen zo gek te krijgen om me naar het station te brengen, maar helaas. Het mocht niet zo zijn. Dus heb ik in de stromende regen mijn fiets naar het station gefietst. Vervolgens met de tram terug naar huis, alwaar ik mijn koffer verder heb ingepakt en ik met al mijn 2 tassen en een koffer naar het station ben gegaan. Tja, ik ben maar 2,5 dag geweest, maar ik had toch heel veel troep bij me.
De treinreis
Met fiets en al de trein in, dat ging allemaal prima. Veel te vroeg op Amsterdam Centraal. Maar beter de vroeg dan te laat (hè Robbert). De nachttrein stond al klaar, heb mijn fiets geparkeerd in de trein en mijn stoel op gezocht. En hier komt mijn allereerste leermoment… BOEK NOOIT EEN STOEL IN EEN NACHTTREIN, MAAR EEN BED. Man oh man, wat een ellende. Ik wil eigenlijk mijn leermoment aanpassen: BOEK EEN VLIEGTICKET ipv EEN NACHTTREIN. Er zat een man naast me ontzettend zenuwachtig te doen. Werd er helemaal gek van. Heel de tijd heen en weer lopen, ringtones luisteren etc. Later bij de paspoortcontrole bleek het een illegaal uit Irak te zijn en hij werd gearresteerd. Toen werd het nacht. Om 2 uur ’s nachts gaat een vrouw op een stoel achter me keihard zitten bellen. ONGELOFELIJK, hoe haalt ze het in haar hoofd. Gelijk 30 man wakker. En het gesprek ging werkelijk over niets!
Aankomst Zurich
Maar goed, daar was dan toch eindelijk Zurich! Chris haalde me op van het station. Helaas moest hij nog werken die dag dus ik ben zelf er op uit getrokken. Niet zo lang, want ik had blijkbaar ook het weer uit Nederland meegenomen, want het ging keihard regenen. Ik ben toen maar naar zijn appartement gegaan en ben wat gaan bijslapen.
De dag van de triathlon
De volgende was het zo ver! Vroeg opgestaan, goed ontbeten en daarna was het stress. Chris was in de veronderstelling dat ik mijn fiets mee naar zijn huis had genomen. Maar die had ik in Zurich laten staan (hij woont er zo’n 30 km vandaan). Ik zag het nut niet om die fiets mee te nemen naar zijn huis om de volgende dag ‘m weer naar Zurich te brengen. Dus we misten onze trein. Maar daar eenmaal aangekomen zat alles goed, we kregen ons nummer, badmuts, nummerkoord, chip, zonnebrand (het was inmiddels lekker weer) etc. We brachten onze fiets naar de plek waar je je spullen kon stallen. Daar heb ik werkelijk mijn ogen uitgekeken. Wat goed georganiseerd zeg. Blijkt dat deze triathlon een hele grote happening is. Veel buitenlanders komen naar Zurich voor de wedstrijd. En wat een gave fietsen!
De start -> Zwemmen 900 meter
En toen startte Chris. Ik liep tijdens de start terug want ik moest me nog klaarmaken. Badmuts op, zwembrilletje mee, en naar de start. Ik voelde het water, KOUD! Het was 21 graden. Door de vele regen van de laatste paar dagen was het 2 graden koeler geworden. Toen met alle vrouwen achter de lijn, leuk opzwepend muziekje aan en daar was de start!!! En na 30 seconden ging het ook gelijk fout
Door het koude water gingen mijn longen accuut dicht zitten, kon geen adem meer halen en het water was te diep om even te gaan staan. Vervolgens een plens water naar binnen en ik dacht “Dit gaat het ‘n niet worden”. Maarrrr, ik was natuurlijk niet voor niets gekomen!!! Ik wilde niet opgeven in de eerste 30 seconden omdat ik zo stupid was geweest om niet eerst volledig het water in de duiken om alvast te wennen. Dus ik ging rustig verder. Lag gelijk helemaal achterop. BALEN. Ademhaling ging barslecht. Leek wel of het niet verder dan mijn luchtpijp kwam. OW, wat was ik aan het balen.
Fietsen 26 km
Ik kwam dus als laatste uit het water. En ook echt ontzettend laatste!!! En mijn target voor de dag was om niet als allerlaatste te eindigen. Dus hop de fiets op en knallen. Wat was het fietsen lekker zeg na het zwemmen! Het was 26 km, een parcours van 13 km die je twee keer moest rijden met een ongelofelijke berg er in. Chris noemt het een heuvel, net als alle Zwitsers, maar voor mij was het een berg. Een Nederlander die ik voor de start sprak wist me te vertellen dat die heuvel Heartbreak Hill heette. Nou dat was het ook wel! De klim ging eeuwig door! Maar uiteindelijk kon ik weer naar beneden knallen. What goes up, must come down. Omdat je het parcours 2 keer moest rijden kwam ik onderwerg nog Chris tegen. Altijd gezellig. Tijdens de tweede rit kon ik me gaan focussen op iemand te gaan inhalen, en jawel, daar waren ineens twee fietsers!!! Wat een goed gevoel zeg toen ik die inhaalde!
Hardlopen 7 km
Toen kwam het rengedeelte. Ik had nog nooit eerder me 26 km helemaal gek gefietst om vervolgens nog 7 km te rennen. Mijn benen waren al helemaal verzuurd door het fietsen. Maar ik wilde niet als laatste eindigen!!! Na een kilometer ging de snelheid wel wat omhoog, maar sneller dan 10 km per uur ging het gewoon niet. Ook dit was een parcours dat je 2 keer moest rennen. Bij de tweede ronde zag ik mogelijkheden om mensen in te halen. Helaas haalde een van de vrouwen die ik op de fiets had ingehaald me tijdens het rennen in
Maar uiteindelijk wist ik nog 2 vrouwen in te halen, YEAH. Mijn uiteindelijke tijd??? Pfffft, 2h26m… Veel te langzaam. Maar veel ruimte voor verbetering!Verbeterpunten
Meer sporten achter elkaar trainen. De overgang zwemmen - fietsen ging prima. Maar fietsen-lopen kan veel beter. Daarnaast het zwemmen zelf. Chris en ik gingen de dag erna in het meer wat heen en weer zwemmen, en toen ging het dus prima! Daardoor baalde ik nog meer van mijn slechte optreden. Dat had echt niet zo dramatisch gehoeven. En dan het fietsen. Dat ging goed, maar ik heb echt een andere fiets nodig! Daar valt zoveel tijdwinst op te halen. Dus daar ga ik nu maar eens voor sparen. En oh, wat stonden daar mooie fietsen! Ongelofelijk! En ongelofelijk duur! En weet je wat het mooie is aan Zwitserland? Je kan je spullen gewoon laten liggen en het wordt niet gestolen.Maar goed, het was dus een goede leerervaring. Al die leermomenten neem ik mee naar juli, wanneer ik een kortere triathlon ga doen in Utrecht. Een nieuwe fiets lukt me niet voor die tijd, maar hoop dat het zwemmen beter zal gaan.
Afsluiter
Maar wat een gave ervaring was dit zeg! Al die sporters bij elkaar. Het was gewoon een gezellig dagje uit! Met daar tussendoor even een triathlon.
Foto’sHet enige wat jammer is, is dat ik ben vergeten om foto’s te maken. Althans, ik heb een hele zooi foto’s van Chris in zijn strakke pakkie
, maar niet van mezelf. Maar goed, hier toch nog wat foto’s van de dag zelf. En binnenkort hoop ik dat de organisatie wat foto’s online zet.
Groetjes,
Roos
Reacties ( 0 )
STRESSSSS
Aangemaakt op:21-06-2007, 13:46. Gewijzigd op:21-06-2007, 13:46Heb ik alles? Moet ik nog dingen wassen? DAMN, net dat ene bloesje dat ik mee wilde nemen ben ik vergeten te wassen. Dan maar apart de wasmachine daar voor aanzetten. AL GORE AL GORE AL GORE. Ik vergeet effe Al Gore voor deze keer. Prioriteiten. AARG. Ik háát koffers inpakken. Je moet over alles nadenken. “Kan ik dat er nu al in doen? Of heb ik het nog nodig?” Zoals een tandenborstel. Die ben ik nu nog aan het opladen. Net als mijn telefoon en MP3-speler. Fototoestel leeggemaakt. Volgens mij is mijn koffer te klein.
Deze zaterdag is mijn eerste triathlon. Spannend!!! Gelukkig leven er veel mensen met mij mee. Heb al meerdere successen en gelukwensen gekregen per sms, mail en telefoon. Dank je wel, ik kan het goed gebruiken. Chris, degene met wie ik de triathlon ga doen, is nogal een sport Billy. Gelukkig start hij een half uur voor mij, dan blijft de afgang dat hij me ontzettend gaat inhalen bespaard.
Verder heb ik vandaag nog een hele tour. Eerst mijn fiets naar het station fietsen. Met de tram weer terug. Daarna verder kofferen en dan met koffer de tram in. Waarom niet tegelijk? Nou, ik kom er net achter dat je pas na 7 uur ’s avonds je fiets in de tram mag meenemen. En aangezien deze fiets geen bagagedrager heeft moet ik het in fasen gaan doen. Het feit dat mijn fiets geen bagagedrager heeft was op aanraden van Richard want dat was “stom” om te doen. Dat hoort namelijk niet op zo’n fiets. Ha ha, dus daar houd ik me dan aan. En hij heeft daar ook gelijk in. Al moet ik wel eerlijk zeggen dat ik wel een spatbord heb gekocht, ondanks dat dat ook “stom” was. Toen ik laatst door de plassen reed was ik er heeeeel blij mee. De bel, die er ook niet op hoort, mis ik overigens ook behoorlijk!
Wat fijn is, is mijn triathlonpakje. Dat scheelt heel veel inpakken. Geen aparte zwem-, fiets- en hardloopkleding noodzakelijk.
Ik ga trouwens met de nachttrein. Heb ik nog nooit eerder gedaan. Ben erg benieuwd. Neem 2 boeken en 8 gb aan muziek mee, dus ik vermaak me wel.
Nou, ik ga me eens psychisch voorbereiden op de rit door de regen naar het Centraal Station.
Groetjes,
Roos
Reacties ( 0 )
Het avontuur in de regen....
Aangemaakt op:16-06-2007, 00:53. Gewijzigd op:16-06-2007, 01:02Robin kwam met het leuke idee om met de The Haguerunners te gaan trainen. Helemaal top natuurlijk, want een echte training sla ik niet af. Dus wij chop chop chop naar Wassenaar… Gelijk de kleedkamer in en omkleden, want we waren het Just In Time principe behoorlijk aan het tarten. Tijdens het omkleden hoorde ik dat het begon te regenen. En niet zo’n beetje ook. Ik keek nog even een andere vrouw aan die zich daar aan het omkleden was. Ze zei “Ze starten niet zolang het nog regent. Doe maar rustig aan”. PFIEUW...
Via de mannenkleedkamer kon ik naar de kantine lopen, want het regende tè hard om buitenlangs te gaan. (Kan iemand mij trouwens vertellen waarom mannen het voorrecht hebben om de meest makkelijke en ontspannen en vooral droge route hebben naar de kantine? Waar is de galante houding naar vrouwen gebleven?????) Daar stonden Henk en nog een hele boel mensen te wachten tot het weer droog zou worden. Maar ja, dat werd het maar niet. Ik wilde wel gaan hardlopen, was tenslotte niet voor niets gekomen.
Gelukkig was ik niet de enige met die gedachte en zo zijn wij bikkels toch nog de stromende regen in gerend om te gaan trainen. Binnen een mum van tijd waren we allemaal compleet doorweekt! En hoe natter we werden hoe meer streken er uitgehaald werden. Zo was ik namelijk niet nat genoeg van de regen had Geer besloten (heb ik je naam goed onthouden??)… Nee, dat kon veel natter. Dus stampte hij eens goed in de plas. Maar ik liet me natuurlijk niet kisten. Ik stond er “boven” zei ik tegen de trainer die me de hele tijd aan het toefluisteren was dat ik hem terug moest pakken… (Eigenlijk weet ik gewoon dat als ik dit soort dingen terug probeer te doen ik uiteindelijk aan het kortste eind trek. Ben namelijk nogal een kluns. Dus als ik een wraakactie was gaan uitvoeren had ik waarschijnlijk languit in een modderplas gelegen.) En zo renden we steeds verder en bleef het ontzettend regenen. Man oh man, wat waren wij allemaal nat! Ik heb wel vaker in de regen gerend, maar dit was een heel nieuw nat-niveau.
Op de terugweg ging Robin ineens los. Duwt mij zo in een fijne plas. Stond dus tot aan mijn enkels in het water. En bedankt. Het feit dat je als man normaalgesproken zo galant bent dat je er voor zorgt dat vrouwen juist géén last van de regenplassen hebben, is met het doorslaan van de emancipatie volledig verdwenen. Jammer jammer.
Maar goed, al met al hebben we een ontzettend leuke training gehad. Heb erg veel gelachen en gezellig met de medelopers gepraat. Wat een leuke groep is dat zeg. Ze nemen je zo in de groep op, alsof je al jaren met ze mee loopt. Ze schoppen je dus ook gewoon helemaal nat. Maar goed, dat zijn kleine details…
Op de terugweg kwam ik op het geniale idee om snel wat foto’s te maken. Ik had toevallig mijn toestel nog in mijn sporttas zitten. Dus bij deze onze verzopen-katjes-foto’s. Maarrr, we voelden ons allemaal bikkels!!! Dus de-verzopen-katjes-die-zich-bikkels-voelde-foto’s…
(zie http://weblog.mynewyorkmarathon.nl/?author=15 voor de foto's)
Na de training nog lang na zitten keuvelen met een bakkie thee. Ja, het was een geslaagde dag.
Groetjes,
Roos
Reacties ( 0 )
Op een gegeven moment is het op...
Aangemaakt op:10-06-2007, 20:28. Gewijzigd op:10-06-2007, 20:29Deze week was niet echt een succesvolle week wat betreft trainen. Maar dat had meer met mijn nevenactiviteiten te maken, dan met mijn conditie. Ik heb wel geleerd dat ik mijn week niet meer zo vol prop als dat ik nu heb gedaan.
Het begon natuurlijk allemaal met de halve marathon in Zeewolde die helemaal top ging. De dag erna een herstelloopje gedaan. Na een half uur had ik het gezien. Ik zag het nut er niet van in om nog 15 minuten tegen heug en meug te gaan rennen. Wat maakt het nou uit?? (sorry Guido) En zeker met het zicht op wat ik deze week allemaal moest doen. Dinsdagavond PR-bijeenkomst in Utrecht, woensdagavond mediatraining in Eindhoven, donderdagavond 2 uur training, vrijdag uitje van het werk. GPS tocht in 30 graden, man oh man, wat was ik moe. Zeker met die 2 uur training in de benen. Zoals ik al bij Jantiene heb geschreven ging het wandklimmen tijdens de GPS-tocht niet echt soepel. Door het warme weer was mijn spijkerbroek nog strakker gaan zitten en kon ik niet meer normaal mijn benen optillen. Bovendien is klimmen met lange nagels niet echt praktisch. Maar ja, ze willen altijd geheim houden wat we gaan doen en dan krijg je dit soort mutserige dingen. Zaterdag naar Utrecht en daar rondgelopen en vandaag ’s ochtends 37 km gefietst om mijn nieuwe traithlonpakje uit te proberen. Die is dus helemaal geweldig!!! Vervolgens pers en tv-programma’s aangeschreven en daarna een poging gedaan om te gaan hardlopen…
Dat werd ‘t ‘m dus niet vandaag. Had een intervaltraining, ik had beter een duurloopje kunnen doen. Ik voelde het gelijk weer in mijn benen en het werd zwaarder en zwaarder. Terwijl normaalgesproken het lopen steeds soepeler gaat. Na een half uur was ik er weer klaar mee. Ben naar huis gelopen. De training van morgen verschuif ik. Ik ga lekker nixen (me-time). En even herstellen. Dat blijkt toch wel erg belangrijk te zijn.
Toedeloe,
Roos
Reacties ( 0 )
Mediatraining en the day after
Aangemaakt op:07-06-2007, 22:50. Gewijzigd op:07-06-2007, 22:50Gisteren hebben we met een klein groepje (Richard, Folkert, Ben en Alice) mediatraining gehad. Dat was een ontzettend leuke en leerzame avond. We hebben geoefend onszelf in een korte tijd te presenteren. Het was soms erg lachwekkend, omdat de anderen je op een tv konden bekijken terwijl je bezig was. Leerpunt van de presentatie is dat je in een korte tijd je kernboodschap naar buiten moet brengen en daarbij ook je (postieve) gevoel moet uiten. Dat raakt de kijkers/luisteraars.
Daarna hebben we een rollenspel gedaan waarin we geïnterviewd werden. Richard was op de radio, Folkert aan de telefoon, Ben bij het Jeugdjournaal, Alice in een tv programma en ik in een interview met een niet zo fijne interviewer
We hebben allemaal er heel wat bij geleerd. En vooral dat het allemaal niet zo eng en moeilijk is, als je er maar van tevoren over na hebt gedacht.Het enige nadeel van gisteren, was het feit dat het in Eindhoven was. Gelukkig kon ik met Richard meerijden en hij heeft me zelfs voor de deur afgezet. Hulde aan Richard!!!! Vandaag weer vroeg uit de veren. Op mijn werk zag ik al als een berg tegen de training op van vandaag. 2 uur! Bedacht me dat ik stiekûm de training van zaterdag (1h15m) met die vandaag zou gaan omruilen. Maar toen ik eenmaal thuis was heb ik gewoon het horloge op 2 uur ingesteld en ben gaan rennen. Was na 5 minuten weer terug… Was in mijn sufheid de hartslagmeter vergeten om te doen. DOM DOM DOM. Dus terug naar huis. Hartslagmeter om gedaan en weer de 2 uur training gestart. Het ging weer ontzettend lekker. Maar ik voel hem nu wel. Vooral weer in de billen. YES!!!
En zo weer lekker naar bed! Morgen naar het ziekenhuis om mijn skiduim te laten bekijken. Even checken of er niets aan de “hand” is. Denk het niet, maar ik wil het even zeker weten.
Slaap lekker!
Roos
Reacties ( 0 )
HOERA, mijn PR met 9 minuten verbeterd!!!
Aangemaakt op:04-06-2007, 10:47. Gewijzigd op:04-06-2007, 10:47Gisteren hebben we met de hele groep + aanhang de halve marathon in Zeewolde gelopen. Wat is dat een goed georganiseerde loop zeg! Daar kunnen de grote organisaties nog een puntje aan zuigen.
Verder ging de loop erg goed. Ik heb in maart de CPC gedaan, en dat was echt bikkelen geblazen. Wist dat ik niet goed getraind was, maar ik wilde hem per se doen. Toen 2:13 gelopen en deze keer in Zeewolde 2:04. Dat is toch een significante verbetering! Helaas was ik mijn chip vergeten mee te nemen, dus ik heb alleen de tijd van de klok op de finish. Geen tussentijden... Dus ook geen hard bewijs, ha ha.
Maar de loop ging dus soepel. Eerste kilometers gingen wat moeizaam. Moest nog warm worden, voelde al mijn spieren in mijn lijf. Maar op een gegeven moment kon ik gaan versnellen. Wat ik heel stoer vond van mezelf is dat ik toch een behoorlijk aantal mannen heb ingehaald! Waaronder 2 van onze groep (ik zal jullie namen niet noemen, ha ha).
De t-shirt die we aanhadden werkten ook erg goed onderwerg. Als ik een wit shirt zag, werd dat mijn target. Daar moest ik heen :-)Op 16,5 voelde ik toch dat ik een beetje begon terug te zakken. Het wilde allemaal niet zo soepel meer. Dat was ook het punt waar Nanette een onwijs begon te versnellen. Petje af hoor! Maar bij de 18 km hervond ik mezelf weer en wist ik dus binnen mijn gestelde tijd te eindigen.
Maar goed, volgende keer moet het natuurlijk binnen 2 uur kunnen!Nog een applaus voor de 2 dames (Jantiene en Marjan) die op het podium stonden. Zo kon er ook weer mooi wat aandacht besteed worden voor het goede doel waar we voor liepen.
Groetjes,
Roos
Ps. Spierpijn valt heel erg mee. Kan me herinneren dat ik na de Dam tot Damloop en de andere halve geen trap meer af kon. Maar nu gaat het soepeltjes.
Reacties ( 0 )
Strak triathlonpakje
Aangemaakt op:02-06-2007, 12:26. Gewijzigd op:02-06-2007, 12:26Vandaag heb ik mijn triathlonpakje bij het postkantoor opgehaald. Verbaasde me behoorlijk over de invoerrechten en BTW die ik nog moest betalen. Had ik net zo goed een pakje in Nederland kunnen bestellen ipv Amerika. Dan was ik minder duur uit geweest. Maar aan de andere kant, in Nederland kon ik alleen lelijke Iron Man pakjes vinden. Degene die ik heb ziet er erg kittig uit :-) En tja, een vrouw wil er toch goed uit zien als ze zich in het zweet werkt.
Maar ik moet echt geen grammetje aankomen! Gelukkig valt een mensch door duursporten af... -> nog even de trend van de dalende gewichtslijn volhouden. Dus gezond eten en veel water drinken. En natuurlijk lekker veel sporten.
Dat komt dit weekend wel goed. We gaan de halve marathon doen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik gisteren in een behoorlijk aantal glaasjes heb gekeken. Niet per sé diep, maar vooral de combi rosé en champagne doet het goed. Dus vandaag even een lekker rustig dagje. Ga zo bij mijn gloednieuwe nichtje op bezoek (is alweer 3 dagen oud) en daarna bij een vriendin langs om haar huwelijksdag in elkaar te zetten (wat ze volgens mij zelf al voor 95% heeft gedaan). En op tijd naar bed! Dat zeg ik nu al weken tegen mezelf, het is in totaliteit al 2 keer gelukt.
Groetjes,
Roos
Reacties ( 0 )
Ik heb er zin an!!!
Aangemaakt op:27-05-2007, 18:14. Gewijzigd op:27-05-2007, 18:16Mensen, ik heb zin in de halve marathon die er aan komt! Voel dat ik er klaar voor ben. Geen idee wat mijn tijd gaat worden. Hoop zelf op een verbetering van de vorige halve. Maar dat moet op zich niet echt een probleem zijn, want toen was ik lang niet zo getraind als nu. De CPC heb ik toen in 2:13 gelopen. Ik hoop eigenlijk zelf op een 2:05 en wie weet… wie weet ben ik wel nog sneller. Maar ik zou het echt niet weten.
Ben druk bezig geweest met de sportvoedingswijzer van de dieetiste Carlien Harms (ook betrokken bij de MyNYmarathon). En daar heb ik ontzettend veel van geleerd. Weet nu vanalles over koolhydraten, vetten etc. En over sportdrankjes. Dus voor iedereen een aanrader.
Verder loop alles op rolletjes. Probeer alle trainingen te doen. Soms lukt het niet omdat ik moet overwerken of andere verplichtingen heb. Maar ik kom wel aan de 5 a 5,5 uur sporten per week. Leuk gevarieerd hardlopen, zwemmen en fietsen. (Volgende week staat 6h:35m op het programma. Ik heb er alweer zin in!!) Merkte dat mijn lijf eerst moest wennen aan het vele sporten. Maar inmiddels is de chronische vermoeidheid weg. Ik eet meer en probeer op tijd naar bed te gaan. En ik houd me nu ook aan de tijden van het schema. Niet stiekem wat meer minuten erbij doen. De stiekeme minuten heb ik eigenlijk ook helemaal niet. Er zitten te weinig uren in de dag, of te weinig dagen in de week…
Groetjes,
Roos
Reacties ( 0 )
Kroegtraining
Aangemaakt op:20-05-2007, 15:46. Gewijzigd op:20-05-2007, 15:46Toen ik het nieuwe schema via de mail ontving van Guido moest ik toch wel even slikken. 5 dagen per week sporten! Zwemmen, hardlopen en fietsen. Poeh, das niet niks. En ik had me nog wel zo voorgenomen dat ik nu ook weer meer ging “socializen”. Want mijn leventje werd inmiddels wel heel klein met alleen sporten en werken.
Om er voor te zorgen dat ik ook zo nu en dan mensen spreek, heb ik mijn sportplanning rondgestuurd en op hyves gezet. Als mensen willen aanhaken, GRAAG en GEZELLIG! En dat gebeurt dan ook. Dinsdag rennen Marloes en Raul mee. Voor fietsen heb ik Matthijs en Richard.
Vanavond ga ik gezellig met de vriend van mijn zus hardlopen.Dat gaat en zware loop worden, want ik ben nu ook bewust kroegtrainingen aan het plannen. En zo heb ik deze week vrijdag en zaterdag mijn kroegtraining gehad. Vrijdag viel het wel mee. 3 roseetjes in drie kwartier (na een lange tijd geen alcohol komen die best pittig aan). En gisteren ben ik gaan stappen in Utrecht. Rosé, bier, cocktails… Ja, dat was wat. Ik ben nu nog aan het bijkomen. Maar het was gezellig!
Morgen ga ik de sportvoedingswijzer ophalen in de boekenwinkel. Eens kijken wat daar over alcohol wordt geschreven… Hmm…
Nou ik ga nog een even ontspannen en dan weer aan de bak!
Roos
Reacties ( 0 )
Anderhalve week in een notendop...
Aangemaakt op:13-05-2007, 00:57. Gewijzigd op:13-05-2007, 00:59Normaalgesproken ben ik een stuk trouwer in het schrijven van blogjes, maar dit waren even zeer drukke dagen dat het er niet van is gekomen. Ik zal proberen mijn leven beteren. Maar eerst wil ik de ex-reserve kandidaten van de MyNYmarathon feliciteren met hun startbewijs! Ik was zo blij voor jullie toen ik het las.
Maar goed, wat heb ik de afgelopen weken gedaan....
Ten eerste ben ik aan het doorslaan. Sportief gezien dan. Ik heb me ingeschreven voor TWEE triathlons!!! Jawel. Allereerst heb ik me ingeschreven voor 1/8 triathlon in Utrecht. Dat heugelijke feit vertelde ik aan een vriend van me in Zurich, die we vroeg waarom ik ook niet de triathlon in Zurich kom doen. Tja, waarom niet??? Dus, ik heb me ook ingeschreven voor de medium triathlon in Zurich!!! Met fiets en al ga ik in juni met de trein naar Zwitserland. Natuurlijk heb ik het aan Guido doorgegeven, die mijn schema gelijk heeft aangepast. Nu staan er ook fiets- en zwemtrainingen in mijn schema. En ik heb ook nog een kittig traithlonpakje besteld...
Ten tweede was het dus een beetje druk de afgelopen tijd. Erg druk op het werk, een PR-bijeenkomst in Utrecht, een examen Effectenbedrijf dat ik maandag ga doen (en waarvoor ik nu nog aan het leren ben), het uitpluizen van de MyNYmarathonsite omdat ik de nieuwe “assistent” ben van Jantiene, een bijeenkomst voor het organiseren van een vrijgezellenfeest voor een vriendin van me en dan de trainingen niet te vergeten (4 à 5 keer per week).
Ten derde heb ik natuurlijk ook getraind. Maar wat een weer was het deze week. Woensdag ben ik gaan intervallen. (Voor de kenners 4*9 minuten 1:20) Toen ik naar buiten liep regende het al een beetje. Dus ik heb toen maar een regenjack aangetrokken. GOEDE ZET! Tijdens het lopen ging het steeds harder regenen. Maar ik vond het heerlijk!!! Ik was namelijk nog best gestrest van het werk en dat spoelde werkelijk helemaal van me af tijdens het lopen. Tijdens mijn laatste 10 minuten stopte het met regenen en ik besloot om er toch nog 1 rondje (2,6 km) aan vast te plakken. Halverwege ging het me toch een partij regenen. ONGELOFELIJK!!! Ik vond het zelfs een beetje eng worden. Ik heb toen de laatste 5 minuten van mijn training in zone 2 gestaakt. Heb mijn horloge in “Free” modus gezet en ben als een speer naar huis gerend (was toch nog 7 minuten). Tijdens het rekken en strekken drupte ik aan alle kanten. Maar ik voelde me zo voldaan.
Vandaag ben ik door de duinen gaan rennen (1:45). Guido adviseerde ons om ook heuvels te trainen omdat NY niet vlak is. Den Haag is zo plat als een dubbeltje, maarrrr, we hebben gelukkig duinen. Ben lukraak allerlei paden in gerend. Zo leer je de duinen nog eens kennen. En wat ruiken die rozenbottelstruiken toch heerlijk zoet! Maar zone 1 aanhouden wanneer ik een duin op ren is natuurlijk kansloos. En rukwinden zijn ook niet goed voor de hartslag.
Morgenochtend begin ik met zwemmen. Daarna waarschijnlijk nog wat fietsen. En dan weer aan de studie. Pffft. Maar goed, maandag ben ik er klaar mee. Letterlijk. Figuurlijk ben ik dat al :-)
Groetjes,
Roos
Ps. Even iets totaal anders: Georgie of Duitsland had moeten winnen...
Reacties ( 0 )
Het verkeerde been en een derde knieschijf
Aangemaakt op:30-04-2007, 22:13. Gewijzigd op:30-04-2007, 22:29Vandaag ben ik echt met het verkeerde been uit bed gestapt. Ik was niet echt chagrijnig, maar het wilde allemaal niet echt in mijn hoofd. Ik had vreselijke behoefte aan nix en niemand, was toe aan me-time. Maar er moest ook nog opgeruimd worden en ik moest ook nog studeren (heb over twee weken een examen Effectenbedrijf). Dus dat opruimen ’s ochtends gedaan en op het balkon in mijn bikini “lekker” geleerd.
Maar er moest ook nog gelopen worden. Dus rond 6 uur wurm ik me in mijn kleding. Voor het eerst sinds tijden heb ik geen zin. Maar goed, ik zeg altijd dat “geen zin hebben” geen geldige reden is om niet te gaan. En nu kon ik eindelijke het nieuwe spiffy super de luxe polar hardloophorloge uitproberen. Gekalibreerd en al! Dus ik ben gaan rennen.
Mijn hersens klotsten tegen mijn schedel aan. Das niet fijn. Maar ik ga door! Was tenslotte een lullig loopje van een uur in zone 1 (lullig, omdat het relatief een mini-loop is vergeleken met de rest van het schema). Maar zo blijkt een loopje in zone 1 toch nog best gevaarlijk. Tijdens het lopen “leeg” ik mijn hoofd. Maar ik denk dat ik dat iets te goed deed vandaag. Mijn hoofd was zo leeg dat ik niet meer oplette en het stoepje niet zag aankomen. Terwijl ik aan het vallen was, kwam ik weer terug op de wereld. Mijn knie heeft de val opgevangen. Aangezien het op een kruispunt was, ben ik maar snel opgestaan. Een paar 100 meter verder ben ik mijn knie eens gaan bekijken. Daar kon ik best mee doorlopen, niet al te veel bloed.
Maar eenmaal thuis is het toch best een plakkaat geworden. Het lijkt wel of ik een derde knieschijf erbij heb gekregen. Iemand nog een knieschijf nodig?
Ben een bikkel geweest en met sterilon het schoongemaakt. Dat is geeeeeen fijn gevoel. En er kwam behoorlijk wat straat-troep af, dus niet voor niets. Maar goed, het was duidelijk niet mijn dag vandaag. Ga denk ik maar gewoon slapen. Morgen weer een nieuwe dag met nieuwe kansen!!!
Roos
Reacties ( 0 )
I’m not an addict (maybe that’s a lie)
Aangemaakt op:25-04-2007, 20:11. Gewijzigd op:25-04-2007, 20:16Vandaag vroeg ik me ineens iets af. Ben ik niet verslaafd aan het raken aan het hardlopen? Ow ow... Ik ben 1,5 week geleden op wintersport geweest en tijdens die week heb ik niet hardgelopen. Daar voelde ik me een beetje schuldig over.
Dus nu moet ik van mezelf braaf het gehele schema aanhouden. En dat vind ik helemaal niet erg, want ik vind heerlijk om mijn hoofd leeg te laten “lopen” en bovendien de vetrollen op mijn lijf worden ook steeds minder en minder.
Vandaag was zo’n dag dat ik eigenlijk rust moest houden, maar ik wel wilde lopen. Ik had tenslotte gisteren en eergisteren al gerend. Maar ik wilde weer zo graag!!!! Knallen met die hap. Maar een verstandig stemmetje in mijn hoofd zei dat ik een rustdagje moest inlassen. Met grote tegenzin maar gedaan.
Ben nu aan het koken. Heb net al mijn toetje op, ha ha. Hoofdgerecht moet nog komen, maar dat duurde nog 45 minuten en dat trok ik niet meer. Dus nu zit ik achter mijn pc. Te veel energie in mijn lijf. En een vol hoofd van het werk dat ik nu niet kan legen. GROM. Ik denk dat ik me maar eens ga inschrijven voor de traithlon in Utrecht (tip van Jantiene).
Ik kijk trouwens als helemaal uit naar zaterdag!!! Gezamenlijk trainen, kleding passen en natuurlijk het nieuwe super spiffy polarhorloge (stiekem dat nog het meest :-)!!!!
Groetjes,Roos
Reacties ( 0 )
Deuk in mijn ego
Aangemaakt op:23-04-2007, 21:36. Gewijzigd op:23-04-2007, 21:40In mijn vorige post (zie mijn blog op http://www.mynewyorkmarathon.nl/) schreef ik nog dat ik inmiddels wel kon genieten van de lange langzame duurlopen. Ik moet daar nu toch engiszins op terugkomen…
Vandaag stond een duurloop van een uur in zone 1 op het programma (betekent hartslag tussen 141 - 156). Normaal ren ik gewoon ergens heen en halverwege begin ik aan de terugweg. Deze keer maakte ik de grote fout om in het park te lopen waar ik voorheen altijd liep. Het park waarvan ik precies weet hoeveel kilometer elk rondje is en hoe lang ik over elk rondje normaalgesproken doe. Het park waarbij je precies kan uitrekenen hoe snel je loopt omdat de afstanden op de grond staan…
En daar liep ik daar in mijn zone 1. LANGZAAM. Maar het aller ergste vond ik nog wel dat ik werd ingehaald door mensen die me normaalgesproken echt niet in zouden halen. Ik hoorde ze gewoon denken toen ze langs kwamen “Jeetje, wat gaat zij langzaam in haar strakke pakkie”, “HA HA, ik heb haar ingehaald!!” of “Damn, wat is zij overdressed voor deze snelheid”. AARG. AUW. Pijnlijk!!!Ik zou bijna een sticker op mijn jas willen plakken met daarop “Ik moet in zone 1 blijven” of “Herstelloopje!!!”.
En ik maakte ook nog eens de grote fout om uit te gaan rekenen hoeveel kilometer per uur ik liep. NOOIT MEER DOEN ROOS!
Nee, vandaag was het even niet genieten geblazen.Roos
Reacties ( 0 )
